«پگاه» موفق در سنگرِ تولید شیر پایتخت

به گزارش گروه اقتصاد پایگاه خبری تحلیلی «سردبیر پرس»؛ درحالی‌که بسیاری از صنایعِ غذایی به دلیلِ اختلال در حمل‌ونقل و فاسدشدنِ مواد اولیه در ترافیک‌های سنگینِ جاده‌ای زمین‌گیر شدند، صنایع شیر ایران (پگاه) در سایتِ تهران، الگویی از پدافندِ غیرعامل در صنایعِ لبنی را به اجرا گذاشت که مانع از وقوعِ یک بحرانِ جدیِ سوءتغذیه در پناهگاه‌ها و بیمارستان‌های تهران شد.
استراتژیِ «زنجیره‌یِ کوتاه»
بزرگترین چالشِ صنایعِ لبنی در شرایطِ جنگی، وابستگیِ شدیدِ آنها به شیرِ خامِ تازه است. شیر، کالایی «به‌شدت فسادپذیر» است و تأخیر در رسیدنِ آن به کارخانه یا محصولِ نهایی به فروشگاه، به معنایِ معدوم‌سازیِ حجمِ عظیمی از سرمایه است. پگاه تهران در آن روز‌ها با درکِ درستِ محدودیت‌هایِ لجستیکی، استراتژیِ «زنجیره‌یِ کوتاه» را در دستور کار قرار داد.
حمید نیک‌زاد، کارشناسِ صنایع غذایی و مشاورِ تاب‌آوریِ شهری، درباره این رویکرد می‌گوید: «پگاه در آن چهل روز، عملاً تمامِ قراردادهایِ خریدِ شیر از دامداری‌هایِ دوردست را تعلیق کرد و بر جمع‌آوریِ شیر از واحدهایِ نزدیک به سایتِ تهران تمرکز کرد. آنها با ایجادِ یک حلقه‌یِ امنِ لجستیکی، اجازه ندادند شیرِ خام در جاده‌هایِ ناامن بماند.»
وی افزود: «آن‌ها به‌جای تولیدِ محصولاتِ متنوع و پرزحمت مثلِ دسر‌ها و پنیر‌های طعم‌دار، تمامِ ظرفیتِ خطوطِ تولید را به تولیدِ «شیرِ استریل (UHT)» و «پنیرهایِ فشرده» اختصاص دادند. این یعنی تبدیلِ یک کالایِ فسادپذیر به یک کالایِ بادوام که می‌تواند بدونِ نیاز به یخچال برای مدت‌ها در انبارِ امدادی بماند.»
انرژیِ تاب‌آور و تولیدِ شبانه
تولیدِ محصولاتِ لبنی در مقیاسِ صنعتی، به مصرفِ برق و بخارِ بسیار بالا نیاز دارد. در شرایطی که شبکه برقِ تهران به دلیلِ نیازهایِ پدافندی، دچارِ جیره‌بندی‌هایِ مقطعی می‌شد، پگاه تهران از سیستمِ «مدیریتِ هوشمندِ انرژی» بهره برد. گزارش‌ها حاکی از آن است که پگاه با تغییرِ شیفت‌هایِ کاری به بازه‌هایِ زمانیِ کم‌تنش (اغلب شبانگاه تا سپیده‌دم)، توانست از ثباتِ شبکه برق در آن ساعات استفاده کرده و عملیاتِ حرارتیِ سنگینِ استریلیزاسیون را انجام دهد.
سارا شکیبا، تحلیل‌گرِ مسائلِ اجتماعیِ شهری، در گفتگو با «سردبیر پرس» معتقد است: «پگاه فقط یک کارخانه نبود، پگاه نمادِ آرامشِ روانی در سفره‌یِ مردم بود. در جنگ رمضان، وقتی خانواده‌ها نگرانِ نبودِ لبنیات بودند، دیدنِ محصولاتِ پگاه در فروشگاه‌هایِ محلی، سیگنالی قوی از تداومِ زندگی بود.»
 وی افزود: «این شرکت با همکاریِ مستقیم با ستادِ بحرانِ تهران، بخشی از محصولاتِ خود را مستقیماً به بسته‌هایِ جیره‌یِ امدادیِ محلات اضافه کرد. این یعنی ادغامِ کاملِ یک صنعتِ تجاری در سیستمِ خدماتِ شهری.»
نبرد در خطِ مقدم؛ لجستیکِ سرد
یکی از نقاطِ قوتِ پگاه در این دوره، ناوگانِ لجستیکِ مجهز به یخچالِ آنها بود. درحالی‌که بسیاری از کامیون‌هایِ معمولی در ایست‌های بازرسیِ نظامی برای مدت‌های طولانی متوقف می‌شدند، پگاه با هماهنگیِ پلیسِ راهور و یگان‌هایِ پدافندی، راهروهایِ عبوریِ امنی برای کامیون‌هایِ حملِ شیر دریافت کرد. این یعنی «پاسِ عبورِ فوری» برای کامیون‌هایِ سفیدِ پگاه.
نیک‌زاد در تکمیلِ صحبت‌هایش گفت: «پگاه در جنگ ۴۰ روزه نشان داد که تاب‌آوری فقط داشتنِ سوله و دستگاه نیست. تاب‌آوری، داشتنِ ارتباطِ ارگانیک با نهادهایِ تصمیم‌گیر است. آنها توانستند با تبدیلِ ناوگانِ توزیع به یک سیستمِ توزیعِ اضطراری، نه تنها محصولاتِ خود را، بلکه سایرِ کالاهایِ پروتئینیِ مورد نیازِ شهر را نیز با استفاده از یخچال‌هایِ سیارِ خود جابه‌جا کنند.»
درس‌هایی برای آینده؛ لبنیات به مثابهِ سلاح
پگاهِ تهران در «جنگ رمضان» ثابت کرد که صنایعِ غذاییِ پایه، ستونِ فقراتِ امنیتِ ملی هستند. تغییرِ کاربریِ خطوطِ تولید، کاهشِ تنوعِ محصول برای افزایشِ سرعتِ خروجی، و استفاده از زنجیره‌یِ تأمینِ محلی، سه درسِ بزرگی بود که پگاه به سایرِ صنایعِ غذاییِ تهران آموخت.
در انتهایِ آن ۴۰ روز، آنچه از پگاه در ذهنِ شهروندان باقی ماند، تنها برندِ شیر و پنیر نبود؛ بلکه تصویری از یک مجموعه‌یِ تولیدی بود که در بحرانی‌ترین شرایطِ تاریخیِ تهران، چراغِ خطوطِ تولیدش خاموش نشد. آنها نشان دادند که در زمانِ جنگ، «تولیدِ حداکثریِ کالری» خود یک عملیاتِ پدافندی است؛ عملیاتی که سنگرِ آن کارخانه بود و سربازانش کارگرانِ متعهدی که در خطِ مقدمِ تولید، اجازه ندادند نبضِ تغذیه‌یِ پایتخت از کار بیفتد.
انتهای خبر/