«سبیل زنانه» و «بیا بنشین اینجا»؛ نمونه‌هایی از ذهنیت‌های جنسیت‌زده/رامبد جوان: بخش بازرگانی تلویزیون رسما دیوانه‌خانه است!

به گزارش خبرگزاری سردبیر پرس، از شب گذشته؛ پنجشنبه سوم شهریور ۱۴۰۵ که ویدئویی با عنوان «بخش بازرگانی تلویزیون دیوانه‌خانه بود، رسما چند نفرشان بیمار جنسی‌اند.» از رامبد جوان در شبکه‌های اجتماعی مثل اینستاگرام و تلگرام فراگیر شده است، تیترهایی چون «روایت رامبد جوان از نگاه جنسیت‌زده بخش تبلیغات صداوسیما»، «رامبد جوان: برخی سانسورچی‌های صداوسیما «بیمار جنسی» بودند» و «حمله رامبد جوان به ناظران صداوسیما: مطمئنم بین آنها بیمار جنسی هست!» به سایت‌ها و خبرگزاری‌ها نیز راه پیدا کرده است. 
رامبد جوان، با سابقه سال‌های سال کار با تلویزیون ازجمله ساخت «خندوانه» طی ۹۲۴ قسمت در ۸ فصل در این ویدئو از دو مثال همکاری با «بخش بازرگانی تلویزیون» برای اثباتِ -طبق گفته خودش- «دیوانه‌خانه» بودن آن‌جا و «بیمار جنسی» بودن کارکنانش استفاده می‌کند. او از ایرادی که به سبیل بازیگر مرد یک تیزر تبلیغاتی گرفته شده بود می‌گوید و توضیح می‌دهد که «بخش بازرگانی تلویزیون» از این سبیل با عنوان «سبیل زنانه» یاد کرده و توضیح داده است که «سبیل بازیگر مرد، زنانه است». جوان با ابراز شگفتی از این‌که «سبیل» به‌عنوان یک نشانه پذیرفته شده مردانه حتی به عنوان نماد، چه‌طور می‌تواند زنانه باشد؟ به این نتیجه می‌رسد که چنین تفسیری تنها می‌تواند ساخته‌وپرداخته ذهن یک بیمار جنسی باشد.
مثال دیگری که رامبد جوان می‌زند از برداشت «بخش بازرگانی» نسبت به دیالوگ یکی دیگر از آگهی‌های تبلیغاتی است. در این آگهی زنی و شوهری، یکی رو به دیگری می‌کند و می‌گوید بیا بنشین این‌جا. به این قصد که برای او چیزی بگوید. رامبد جوان سوالی را که از سوی «بخش بازرگانی» در خصوص این تیزر با آن مواجه شده بود این‌طور توضیح می‌دهد: پرسیدند اگر خانمی در آشپزخانه، مشغول کار باشد و بدون آن‌که صفحه تلویزیون را ببیند این دیالوگ را بشنود چه فکری خواهد کرد؟ سوال آن‌ها این بود که شنیدن این دیالوگ بدون دیدن تصویر آن که زنی از شوهری می‌خواهد روی مبل کنارش بنشیند موجب ایجاد چه تصوراتی می‌شود؟ 
ویدئو با این جمله رامبد جوان تمام می‌شود: «معتقدم هرچه آدم کج‌وکوله بود را جمع می‌کردند آن‌جا.»  
«سبیل زنانه» و «بیا بنشین این‌جا» در حالی این‌بار شاهد مثال اشاره یکی از قدیمی‌ترین همکاران سابق تلویزیون به ممیزی‌های این رسانه قرار گرفته است که تیترهایی چون «افشاگری درباره سانسور در تلویزیون» نخستین بار نیست که برای توضیح رفتار این رسانه در بحث ممیزی به کار برده می‌شود. ازجمله نمونه‌های این افشاگری‌ها می‌توان به خاطرات امیرمهدی ژوله از سانسورهای تلویزیون در طول ۱۱ سالی که در حوزه فیلمنامه‌نویسی در تلویزیون مشغول به‌کار بود، اشاره کرد. او سال ۱۳۹۷ با انتشار تصویری از سریال «گنج مظفر» (۱۳۹۲) به کارگردانی مهران مدیری در اینستاگرام، نوشت: «من از سال ۱۳۸۳ (کمربندها را ببندیم) تا سال ۱۳۹۴ (در حاشیه۲) در حال سریال‌نویسی برای تلویزیون (کمربندها، برره، باغ مظفر، مردهزار چهره، مرد دوهزارچهره، در حاشیه یک، در حاشیه دو) و نمایش خانگی (گنج مظفر، قهوه تلخ، شوخی کردم و عطسه) بودم.» ژوله سپس به سه مورد از این سانسورهای عجیب‌وغریب اشاره کرد و از دستوری که برای پوشاندن «حجم گوش» شقایق دهقان در سریال «برره» (مهر ۱۳۸۴ -بهمن ۱۳۸۴) آمد گفت. ژوله مشخصا اشاره کرد که دستور برای پوشاندن «حجم گوش» آمده بوده نه این‌که احیانا خودِ «گوشِ» شقایق دهقان پیدا بوده باشد. پوشاندن غبغب سحر جعفری‌جوزانی دستوری بود که در سریال «باغ مظفر» (اواخر پاییز و اوایل زمستان ۱۳۸۵) آمد. دستوری که جدا از عجیب‌بودنش، جعفری‌جوزانی را هم با ۴۰ کیلو وزن در مورد «احتمال واقعی‌بودن داشتن غبغب» غمگین کرد. ژوله در پایان با اشاره به مورد سوم نوشت: «جدا از این‌که خانم‌ها نمی‌تونن توی سریال‌ها سوت بزنن و جیغ بکشن و بلند بخندن و خیلی از شوخی‌ها رو بکنن، توی یکی از سریال‌های اخیر (شهریور ۱۳۹۷) اشکال پخش اومد که خانم‌ها خیار نخورن توی صحنه!»  در نمونه‌های دیگر، چندی بعد، مهراب قاسم‌خانی از آن‌چه بر فیلمنامه سریال «دزد و پلیس» گذشت، نوشت. سریال «دزد و پلیس» محصول ۱۳۹۱ شبکه سه به کارگردانی سعید آقاخانی، تهیه‌کنندگی تلویزیونی محسن چگینی و نویسندگی پیمان و مهراب قاسم‌خانی بود. 

۲۴۲۲۴۲