📚 روایت همدلی پریسکه سرایان کشور با شاعران، ادیبان و هنرمندان کردستان در زلزله سرپل ذهاب در سال ۱۳۹۶

نه سال از آن شب تلخ و فراموش‌نشدنی می‌گذرد؛ شبی که زمین لرزید و سرپل‌ذهاب، ازگله، ثلاث باباجانی و بخش‌هایی از استان کرمانشاه در اندوهی عمیق فرو رفتند. شبی که خانه‌ها ویران شدند، خانواده‌ها داغدار شدند و خاطره تلخ آن روزها برای همیشه در حافظه جمعی مردم این سرزمین باقی ماند.

امروز، پس از گذشت نه سال، یادآوری آن روزها تنها بازگویی یک حادثه طبیعی نیست؛ فرصتی است برای ادای احترام به جان‌باختگان، همدردی با خانواده‌های داغدار و پاسداشت روح بزرگ انسان‌هایی که در روزهای دشوار، مرزهای جغرافیایی را کنار گذاشتند و با عشق و مسئولیت اجتماعی در کنار یکدیگر ایستادند.

در روزهای پس از زلزله، یکی از حرکت‌های ارزشمند جامعه فرهنگی و هنری کردستان، حضور جمعی از شاعران، نویسندگان و هنرمندان سنندج در مناطق زلزله‌زده کرمانشاه بود؛ حرکتی که با همت و همراهی انجمن «پریسکه‌سرایان ایران» شکل گرفت.

در آن مقطع، به‌عنوان مدیر برنامه‌ریزی انجمن پریسکه‌سرایان ایران، مسئولیت هماهنگی و مدیریت این حرکت فرهنگی و انسان‌دوستانه را بر عهده داشتم. انجمن، با مشارکت استادان، شاعران و اعضای خود در سراسر کشور، اقلام و هدایایی را برای مردم آسیب‌دیده فراهم کرده بود تا پیام همدلی و همراهی جامعه ادبی و هنری ایران به دست مردمان شریف مناطق زلزله‌زده برسد.

کاروان هنرمندان کردستان روز پنجشنبه ۳۴ آذرماه سال ۹۶، راهی مناطق زلزله‌زده سرپل‌ذهاب، ازگله و ثلاث باباجانی شد. در این سفر، ضمن دیدار با مردم و دلجویی از خانواده‌های آسیب‌دیده، هدایای ارسالی انجمن به آنان تقدیم شد.

برای من، این مسئولیت فراتر از یک مأموریت اجرایی یا برنامه‌ریزی تشکیلاتی بود. آنچه اهمیت داشت، امانت‌داری در برابر اعتماد اعضای انجمن، انتقال درست محبت و همراهی آنان و رساندن این پیام بود که مردم داغدار کرمانشاه در آن روزهای سخت تنها نیستند.

در همین‌جا لازم می‌دانم از استاد بهرهی، رئیس و بنیان‌گذار انجمن پریسکه‌سرایان ایران، و تمامی اعضای فرهیخته و نیک‌اندیش انجمن در سراسر کشور صمیمانه قدردانی کنم. آنان در آن مقطع زمانی با همدلی و مشارکت خود نشان دادند که شعر و ادبیات تنها در واژه‌ها و دفترهای شعر خلاصه نمی‌شوند، بلکه می‌توانند در بزنگاه‌های دشوار زندگی، به زبان مهر، مسئولیت و انسان‌دوستی تبدیل شوند.

در این سفر، زنده یاد استاد نجم‌الدین درفش، عادل نادری، علی الفتی، رشید مرادی، سیدجلال حسینی، احمد عبداللهی، حامد حسامی، اقبال برقی، محی‌الدین محمدی، کمال فتحی، احسان جوانمردپور و همچنین خانم‌ها میروندی، ابراهیمی و محمدی حضور داشتند؛ عزیزانی که با حضور و همراهی خود، معنای واقعی همدلی هنرمندانه را به نمایش گذاشتند.

اکنون که نه سال از آن روزها گذشته است، شاید بسیاری از زخم‌های آن حادثه در گذر زمان التیام یافته باشند، اما داغ ازدست‌رفتگان و خاطره آن روزهای دشوار همچنان در قلب مردم باقی است.

من به‌عنوان مدیر اجرایی آن حرکت، با گذشت این سال‌ها همچنان به آن روزها به چشم یک تجربه ارزشمند انسانی نگاه می‌کنم؛ تجربه‌ای که به ما آموخت مسئولیت هنرمند تنها آفرینش اثر هنری نیست، بلکه گاهی باید از خلوت کلمات بیرون آمد و در کنار مردم ایستاد.

یاد و خاطره تمامی جان‌باختگان زلزله کرمانشاه گرامی باد. برای بازماندگان و آسیب‌دیدگان آن حادثه آرزوی آرامش، سربلندی و روزهایی سرشار از امید دارم.

سرپل‌ذهاب را فراموش نمی‌کنیم، چراکه همدلی، برخلاف زلزله، ویران نمی‌کند، بلکه دل‌ها را به هم پیوند می‌دهد.

امید استادنوروزی شامگاه ۲۱ آبان ۱۴۰۵