کرمانشاه؛ قربانی فساد یا دست تقدیرچه کسی پاسخگوست مدیریت اجرایی نمایندگان مجلس یاشهرداروقت وشورای شهرمنحله..؟

به گزارش  سردبیر پرس از کرمانشاه ، مهدی زارعی ، آیا استان غنیِ ما، با تاریخ پُرشکوه و مردمانی سخت‌کوش، مستحق این همه محرومیت، عقب‌ماندگی و مدیریت نابسامان است؟ پاسخ هر وجدان بیداری، “خیر” محض است. اگر محرومیتی هست، ریشه دریافت مدیریت ومدیرانِ بی‌کفایت و شبکه‌های فساد سازمان‌یافته‌ای دارد که سال‌هاست چون موریانه، سرمایه‌های این شهر را می‌خورند.

اتفاق اخیر، گواه این ادعاست. شورای اسلامی شهر کرمانشاه، به عنوان عالی‌ترین نهاد نظارتی مردم بر امور شهر، منحل شد. این یک شکست ساده اداری نیست؛ این اعلام ورشکستگی اخلاقی یک سیستم است وهمانطوریکه دلسوزانه به مجموعه مدیران شهرداری وشخص شهرداروقت انتقاداتدلسوزانه بیان نموده وهم اینکه پای شمع تاریک شده شهرداروقت زیرکانه میدان راخالی نمود وانحلال، زمانی رخ داد که فساد از حد گذشت و رسوایی‌های مالی، دیگر در رسانه‌ها قابل کتمان نبود.

چه بلایی بر سر مدیریت شهری ما آمدوبایستی شهرداروقت هم پاسخگومیکردندکه نکردند؟

بر اساس گزارش‌های رسمی دادگستری استان، تاکنون بیش از ده نفر از مدیران شهری، اعضای شورا و پیمانکاران به اتهاماتی سنگین بازداشت شده‌اند. اتهاماتی مانند:

· تشکیل شبکه ارتشا و فساد مالی

· اعمال نفوذ در قراردادهای پیمانکاری و استخدام‌های غیرقانونی

· تخلفات کلان در پروژه‌های مهمی مانند قطار شهری

· صدور مجوزهای ساخت‌وساز غیرقانونی

این فهرست، تصویری از یک غارت برنامه‌ریزی‌شده را ترسیم می‌کند. جایی که اداره پسماند—که باید نماد نظافت باشد—به کانون فساد تبدیل می‌شود و مجوز ساختمان—که باید ضامن ایمنی باشد—به ابزاری برای درآمدهای نامشروع.

نتیجه این فساد را امروز در خیابان‌هایمان می‌بینیم: انبوه زباله‌های تخلیه‌نشده، معابر فرسوده و آسفالت‌های ۲۰ ساله در دل شهر، جولانگاه معتادان متجاهر در کوچه‌های رها شده، و خدماتی که به جای مردم، به کاغذبازی‌ها و روابط شخصی گره خورده است. این‌ها تصادفی نیستند؛ این‌ها تخریب عمدیِ زیست‌بومِ شهری توسط همان کسانی است که سوگند خورده بودند آن را بسازند.

حالا چه باید کرد؟ وعده‌ها کافی نیست.

با انحلال شورا، آرای مردم به تعلیق درآمده و مدیریت به حالت اضطراری فرو رفته است. وعده‌های مسئولان جدید برای مبارزه با فساد و پاکسازی، گرچه امیدبخش است، اما کلام محض، درد شهر را درمان نمی‌کند. آنچه نیاز است، یک انقلاب در نظارت و شفافیت است:

۱. پاکسازی بدون اغماض: روند قضایی باید تا آخرین حلقه این زنجیر فساد ادامه یابد. هیچ مقامی نباید مصون بماند.

۲. شفافیتِ تمام‌عیار: تمام قراردادها، هزینه‌ها و تصمیمات شهرداری جدید باید به صورت برخط و قابل دسترس برای عموم مردم باشد.

۳. نظارت مردمی قدرتمند: باید مکانیسم‌هایی ایجاد شود تا اصناف، تشکل‌های مردمی و رسانه‌ها بتوانند به‌طور مستمر و مؤثر بر عملکرد مدیران نظارت کنند.

سخن پایانی

کرمانشاه خانه همه ماست. ویرانی این خانه، تقصیر تقدیر نیست، تقصیر مدیرانِ خائن و ساختارهای نظارتیِ خفته است. اکنون زمان سوگواری نیست، زمان بیداری، مطالبه‌گری و اقدام جمعی است. باید فریاد بزنیم که دیگر کافی است! باید هر روز، در هر محفل و از هر طریقی، حق شهروندیِ خود برای یک مدیریت پاک، پاسخگو و کارآمد را طلب کنیم.

ما نه تنها مستحق محرومیت نیستیم، که سزاوار شهری آباد، پاک و شایسته تاریخ و مردمانمان هستیم. این حق مسلم ماست و برای تحقق آن، از پای نخواهیم نشست.