وقتی استوک‌های صورتی بازیکنان برای گزارشگران جام جهانی دردسرساز شد!

به گزارش پایگاه خبری سردبیر پرس؛ وقتی ویکی اسپارکس برای گزارش یک مسابقه جام جهانی روی صندلی خود در اتاقک گزارش می‌نشیند، نسخه چاپی فهرست دو تیم را بیرون می‌آورد و در جریان گرم کردن بازیکنان، با دقت زمین مسابقه را زیر نظر می‌گیرد.
اسپارکس که گزارشگر شبکه BBC Sport بریتانیاست، یکی از نخستین کارهایی که پس از ورود به ورزشگاه انجام می‌دهد، جست‌وجوی هر نشانه‌ای است که بتواند به او در تشخیص ستاره‌های حاضر در مسابقه کمک کند. او کنار نام هر بازیکن یادداشت‌های کوتاهی می‌نویسد.
گزارشگران مسابقات فوتبال معمولاً در مرتفع‌ترین بخش ورزشگاه‌های بزرگ مستقر می‌شوند؛ جایی که بازیکنان در پایین زمین به نقطه‌هایی کوچک شبیه مورچه تبدیل می‌شوند. البته آن‌ها پیش از مسابقه ساعت‌ها برای کار خود آماده شده‌اند، اما همچنان برای به دست آوردن هر مزیت کوچکی تلاش می‌کنند تا بتوانند لحظات سرنوشت‌ساز بازی را با اطمینان کامل گزارش کنند.
آن‌ها به دنبال هر تفاوتی میان ۲۰ بازیکن حاضر در زمین هستند؛ رنگ مو، مدل مو، مچ‌بند، بانداژ، آستین کوتاه یا بلند بودن پیراهن و در بسیاری از موارد، رنگ کفش بازیکنان.
اما این جام جهانی چالشی متفاوت ایجاد کرده است، زیرا تعداد زیادی از بازیکنان کفش‌های صورتی به پا می‌کنند. از آن فاصله زیاد، فرقی نمی‌کند کفش‌ها محصول نایکی، آدیداس، پوما، نیوبالانس یا اسکیچرز باشند؛ همه تقریباً یکسان به نظر می‌رسند. البته استثناهایی نیز وجود دارد؛ از جمله کفش‌های سفید و آبی روشن آدیداسِ لیونل مسی یا کفش‌های طلایی طراحی‌شده توسط نایکی برای کریستیانو رونالدو. با این حال، کفش‌های صورتی در این جام جهانی حضوری فراگیر دارند.
این موج صورتی‌رنگ برای گزارشگرانی مانند اسپارکس مشکلاتی نیز به همراه داشته است؛ به‌ویژه هنگام شناسایی بازیکنان کشورهایی که تیم‌های ملی‌شان خارج از تورنمنت‌های بزرگ معمولاً چندان مورد توجه مخاطبان عمومی قرار نمی‌گیرند. در جام جهانی ۴۸ تیمی با فهرست‌های ۲۶ نفره، گزارشگران باید با بیش از هزار بازیکن آشنا شوند. و این یعنی تعداد بسیار زیادی کفش صورتی.
اسپارکس به اتلتیک می‌گوید: «شما می‌خواهید بازیکنان را کاملاً در ذهن داشته باشید تا بتوانید بلافاصله نام آن‌ها را اعلام کنید. هدف این است که همان لحظه بازیکن را تشخیص دهید. هر چیزی که حتی اندکی این کار را آسان‌تر کند، باعث می‌شود گزارش دقیق‌تر باشد و این برای یک گزارشگر اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد.
من چند مسابقه جام جهانی را در ورزشگاه سوفای لس‌آنجلس گزارش کرده‌ام. آنجا ورزشگاهی فوق‌العاده است، اما شما تقریباً در بالاترین نقطه ورزشگاه قرار دارید. بازیکنان از آن بالا فقط نقطه‌های کوچکی هستند که این طرف و آن طرف می‌دوند. بنابراین به دنبال هر چیزی می‌گردید که بتواند آن‌ها را از هم متمایز کند. رنگ کفش اولین چیزی است که به آن توجه می‌کنید، چون به چشم می‌آید و راهی بسیار ساده برای تشخیص بازیکنان است. وقتی رنگ‌های مختلفی وجود داشته باشد، دامنه انتخاب محدودتر می‌شود و کار بسیار راحت‌تر است.»
ایان دارک، گزارشگر شبکه فاکس اسپورتس در این مسابقات، در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «فقط گزارشگران به این موضوع اهمیت می‌دهند؛ اما چرا همه بازیکنان جام جهانی یک نوع کفش صورتی پوشیده‌اند؟ قطعاً دلایل تجاری دارد، اما واقعاً یکنواخت و خسته‌کننده است. مگر این کفش‌ها رنگ دیگری هم ندارند؟»
درک ری، دیگر گزارشگر فاکس اسپورتس در این جام جهانی، حتی صریح‌تر صحبت می‌کند و با شوخی می‌گوید: «کفش‌های صورتی را باید به زباله‌دان تاریخ فرستاد.»
او به اتلتیک می‌گوید: «همیشه از ما می‌پرسند برای اینکه در تشخیص بازیکنان بهترین عملکرد را داشته باشید چه می‌کنید؟ رنگ کفش بخش بسیار مهمی از این فرایند است. به محض ورود تیم‌ها به زمین، شروع به تکمیل یادداشت‌های ترکیب‌ها می‌کنم. هنگام گرم کردن، اگر مرا ببینید، دوربین دوچشمی‌ام روی تک‌تک بازیکنان قفل شده است و رنگ کفش‌ها و سایر ویژگی‌های ظاهری آن‌ها را بررسی می‌کنم. رنگ مد روز این جام جهانی صورتی است؛ موضوعی که تقریباً همه گزارشگران را کلافه کرده، زیرا معمولاً ترکیبی از رنگ‌های سفید، مشکی، قرمز، نارنجی و آبی وجود دارد. اما این بار تقریباً همه چیز صورتی است.
من همیشه از آن یکی دو بازیکنی که کفش صورتی نمی‌پوشند قدردان هستم. کنار اسم آن‌ها با حروف بزرگ رنگ واقعی کفش‌شان را یادداشت می‌کنم.»
اسپارکس با خنده می‌گوید: «لئاندرو تروسار که برای بلژیک بازی می‌کرد، مسابقات را با کفش‌های آبی آغاز کرد. من با خودم گفتم: “عالیه! ممنون تروسار!” کنار نام او روی برگه‌ام با حروف بزرگ نوشته بودم: آبی.»
البته برای برخی گزارشگران، عوامل دیگری نیز در شناسایی بازیکنان مشکل‌ساز بوده است.
سب هاچینسون، گزارشگر شبکه ITV بریتانیا، نیز از دوربین دوچشمی استفاده می‌کند، اما بیشتر روی مدل مو، شیوه دویدن بازیکنان و جایگاه آن‌ها در زمین تمرکز دارد. او می‌گوید یکی از مشکلات، تشخیص شماره پشت پیراهن بازیکنان بوده است؛ به‌ویژه زمانی که اعداد با طرح پارچه‌های راه‌راه ترکیب می‌شوند و به‌سختی قابل تشخیص هستند.
ایان دنیس، گزارشگر BBC Radio 5 Live، معتقد است محل استقرار گزارشگران در ورزشگاه‌های NFL که میزبان مسابقات جام جهانی هستند، «آزمونی واقعی برای قدرت بینایی» ایجاد کرده است. دنیس که از زمان حضور تیم ملی انگلیس برای دو دیدار دوستانه پیش از آغاز مسابقات در آمریکا حضور دارد، ترفند دیگری هم برای آماده‌سازی دارد: بازی کردن EA FC.
او می‌گوید: «در خانه معمولاً با بازی پسرم کار می‌کنم. گرافیک بازی آن‌قدر واقعی است که به شما کمک می‌کند حرکات بازیکنان را با چهره‌های حاضر در زمین تطبیق دهید. مثلاً تنها کاری که انجام می‌دهم این است که یک مسابقه شبیه‌سازی‌شده بین دورتموند و دورتموند راه می‌اندازم و فقط توپ را از بازیکنی به بازیکن دیگر پاس می‌دهم. واقعاً بازی نمی‌کنم؛ برای من همه چیز به ارتباط شماره بازیکنان با هویت آن‌ها مربوط می‌شود.»
او ادامه می‌دهد: «معمولاً کفش‌ها یک نشانه واضح هستند. اما مشکلی که امسال با آن مواجه شدم این است که در شرایط عادی، هنگام گرم کردن بازیکنان شماره آن‌ها را می‌بینید و در ذهن خود با ویژگی‌های ظاهری‌شان تطبیق می‌دهید. آن ۱۵ دقیقه گرم کردن برای یک گزارشگر فوق‌العاده حیاتی است، چون فرصتی برای یافتن نشانه‌های متمایزکننده فراهم می‌کند.
اما متوجه شدم سه یا چهار تیم به دلیل گرمای هوا در برخی ورزشگاه‌ها، هنگام گرم کردن لباس اصلی دارای شماره را نمی‌پوشند؛ کاری که در بریتانیا معمولاً انجام می‌دهند. در عوض با لباس‌های تمرینی بدون شماره و شورت‌های متفاوت وارد زمین می‌شوند. این موضوع را در مورد عربستان سعودی و عراق مشاهده کردم.
این باعث می‌شود نتوانید آن ارتباط میان شماره و بازیکن را ایجاد کنید؛ در حالی که اساس شناسایی بازیکنان همین است. وقتی برگه ترکیب‌ها منتشر می‌شود، معمولاً می‌توانم بنویسم: “شماره ۱۵، کفش مشکی یا نارنجی، موهای بلوند” و این توضیحات کوتاه را کنار نام بازیکن یادداشت کنم.»
با این حال، از نظر درک ری، بزرگ‌ترین مشکل همچنان کفش‌ها هستند: «بدیهی است که وظیفه ما شناخت بازیکنان، ویژگی‌هایشان و نحوه بازی آن‌هاست، فارغ از اینکه چه رنگ کفشی پوشیده‌اند؛ اما امسال کار سخت‌تر شده است. علاوه بر این، جایگاه گزارشگران در آمریکا معمولاً بسیار بالاتر و دورتر از چیزی است که در اروپا به آن عادت داریم.
شاید این مسئله به نحوه طراحی ورزشگاه‌های NFL مربوط باشد. وقتی با همکارانی که مسابقات NFL را پوشش می‌دهند صحبت می‌کنم، آن‌ها می‌گویند لزوماً تمایلی به نشستن نزدیک زمین ندارند. آن‌ها دوست دارند دیدی از بالا داشته باشند؛ انگار صفحه شطرنجی را مقابل خود تماشا می‌کنند. اما در عوض افرادی به نام “اسپاتر” دارند که به آن‌ها کمک می‌کنند تشخیص دهند توپ دست چه کسی است یا چه بازیکنی تکل زده است. ما در فوتبال چنین کمکی نداریم.
من هرگز با فردی که خودش را اسپاتر معرفی کند کار نکرده‌ام. همه چیز به توانایی خود ما در شناسایی بازیکنان بستگی دارد. ما همیشه آماده رویارویی با چالش هستیم و قرار هم نیست این کار آسان باشد. اما باید بگویم کفش‌های صورتی قطعاً در این تابستان کمی به ضرر ما تمام شده‌اند.»
منبع: اتلتیک
۲۵۸۲۵۸