بزرگ‌ترین حسرت فوتبالی رونالدینیو؛ هیچ‌کس نمی‌خواهد شاعر فوتبال را اینطور ببیند

به گزارش پایگاه خبری سردبیر پرس؛ ستاره سابق بارسلونا و میلان در گفت‌وگویی احساسی اظهار کرد: «مردم چیزهای منفی زیادی درباره سبک زندگی من می‌گویند، اما واقعاً برایم مهم نیست. من از فوتبال لذت بردم و همه چیز را بردم. تنها درد من این بود که پدرم کنارم نبود تا دستاوردهایم را ببیند.»
رونالدینیو سپس خاطره‌ای از دوران کودکی خود را بازگو کرد؛ خاطره‌ای که به گفته خودش هنوز هم در ذهنش زنده است.
او گفت: «یک روز با پدرم در حال قدم زدن بودیم. به یک خانه زیبا اشاره کردم و گفتم روزی برایش چنین خانه‌ای می‌سازم. او لبخند زد، مرا در آغوش گرفت و گفت: “برویم خانه؛ این رؤیا فقط برای ثروتمندان است. بهتر است یک حرفه یاد بگیری.”»
دارنده توپ طلای ۲۰۰۵ با اندوه ادامه داد: «این حرف‌ها هنوز هم مرا آزار می‌دهد، چون بعد از اینکه به همه رؤیاهایم رسیدم، دیگر فرصتی نداشتم رو در رو به او بگویم: بابا، من این کار را کردم.»
پدر رونالدینیو زمانی که او تنها هشت سال داشت، بر اثر حمله قلبی درگذشت و هرگز دوران پرافتخار پسرش را ندید؛ دورانی که با قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۲، فتح لیگ قهرمانان اروپا، دو عنوان قهرمانی لالیگا، توپ طلای ۲۰۰۵ و دو جایزه بهترین بازیکن سال جهان از سوی فیفا همراه شد.
رونالدینیو تأکید می‌کند که با وجود تمام افتخارات فردی و تیمی، هیچ جام و جایزه‌ای نتوانسته جای خالی پدری را پر کند که نخستین حامی و مشوق او برای ورود به دنیای فوتبال بود.

۲۵۷ ۲۵۱