نساجی تهران؛ چراغ تولید در روز‌های جنگ

به گزارش گروه اقتصاد پایگاه خبری تحلیلی «سردبیر پرس»؛ جنگ که آغاز می‌شود، نخستین تصویر معمولاً میدان‌های درگیری، آوار و خیابان‌های خلوت است، اما در پشت این تصاویر، اقتصاد شهر نیز روز‌های متفاوتی را تجربه می‌کند. تهران در جریان جنگ ۴۰ روزه با آسیب‌های گسترده‌ای روبه‌رو شد و طبق گزارش‌های منتشرشده از مدیریت شهری، صد‌ها مورد اصابت در پایتخت ثبت شد. در چنین شرایطی، فعالیت واحد‌های تولیدی نیز با مجموعه‌ای از محدودیت‌ها و نگرانی‌ها همراه بود.
صنعت نساجی از جمله بخش‌هایی بود که تداوم فعالیت آن به حفظ زنجیره‌ای از تولیدکنندگان، تأمین‌کنندگان مواد اولیه، کارگران، توزیع‌کنندگان و فروشندگان وابسته بود. دبیر انجمن صنایع نساجی ایران در اظهاراتی درباره شرایط جنگی تأکید کرده است که تداوم تولید و حفظ اشتغال، یکی از محور‌های اصلی صنعت نساجی در این دوره بوده است.
صنعت نساجی تلاش کرد از اختلال در تأمین مواد اولیه و حمل‌ونقل تا کاهش تقاضا و دشواری برنامه‌ریزی، زنجیره تولید و اشتغال را حفظ کند؛ روایتی از صنعتی که در روز‌های بحران، ادامه فعالیت خود را بخشی از مسئولیت اقتصادی خود می‌دانست.
وقتی بازار از حرکت ایستاد
یکی از نخستین آثار شرایط جنگی بر بازار، کاهش تقاضا و افزایش احتیاط مصرف‌کنندگان بود. در شرایطی که خانواده‌ها با نگرانی‌های اقتصادی و اجتماعی مواجه هستند، خرید برخی کالا‌ها از جمله پوشاک و محصولات نساجی ممکن است به تعویق بیفتد.
فعالان صنعت نساجی نیز از همین مسئله به عنوان یکی از چالش‌های دوره جنگ یاد کرده‌اند. بر اساس اظهارات دبیر انجمن صنایع نساجی ایران، تحولات ناشی از جنگ و فضای نااطمینانی، بخشی از بازار این صنعت را تحت تأثیر قرار داد و برنامه‌ریزی تولید و تأمین نیاز بازار را دشوار کرد.در تهران، این شرایط برای کارگاه‌ها و واحد‌های کوچک اهمیت بیشتری داشت؛ زیرا بسیاری از آنها سرمایه در گردش محدودتری دارند و کاهش فروش می‌تواند مستقیماً بر توان پرداخت دستمزد، خرید مواد اولیه و ادامه فعالیت اثر بگذارد.
زنجیره‌ای که نباید متوقف می‌شد
نساجی صنعتی زنجیره‌ای است؛ از تولید الیاف و نخ تا پارچه، رنگرزی، چاپ، دوخت و در نهایت عرضه محصول؛ بنابراین توقف یک بخش می‌تواند فعالیت بخش‌های دیگر را نیز مختل کند.
کارشناسان صنعت معتقدند در شرایط بحرانی، مهم‌ترین مسئله برای چنین صنایعی حفظ زنجیره تأمین است. دسترسی به مواد اولیه، امکان حمل کالا، تأمین ارز و استمرار فعالیت واحد‌های تولیدی از جمله عواملی هستند که مستقیماً بر ادامه تولید اثر می‌گذارند.
دبیر انجمن صنایع نساجی ایران نیز با اشاره به شرایط جنگی بر ضرورت بازنگری در مقررات و کاهش بروکراسی اداری برای واحد‌های تولیدی تأکید کرده و استمرار تولید را یک اولویت دانسته است.
روایت تولیدکنندگان از روز‌های سخت
فعالان صنعت نساجی در جریان جنگ ۱۲ روزه سال ۱۴۰۴ نیز از تلاش واحد‌های تولیدی برای ادامه فعالیت سخن گفته بودند.
انجمن صنایع نساجی اعلام کرد که به دلیل پراکندگی جغرافیایی واحد‌های این صنعت، بخش‌های مختلف زنجیره تولید تلاش کردند فعالیت خود را ادامه دهند. تجربه آن دوره برای فعالان صنعت به نوعی مقدمه‌ای برای مواجهه با بحران‌های بعدی تبدیل شد.
در جنگ ۴۰ روزه نیز همین تجربه اهمیت بیشتری پیدا کرد. کارشناسان اقتصادی معتقدند استمرار فعالیت واحد‌های تولیدی، علاوه بر تأمین کالا، از منظر حفظ اشتغال نیز اهمیت دارد؛ زیرا تعطیلی طولانی‌مدت یک کارخانه یا کارگاه می‌تواند پیامد‌هایی فراتر از کاهش تولید داشته باشد.
تهران و ضرورت حمایت از تولید
تهران علاوه بر آنکه مرکز اصلی تجارت و توزیع کشور است، مجموعه بزرگی از واحد‌های صنعتی، کارگاه‌ها و بنگاه‌های کوچک و متوسط را در خود جای داده است. به همین دلیل، هرگونه اختلال در فعالیت اقتصادی پایتخت می‌تواند به بخش‌های مختلف زنجیره تولید و توزیع سرایت کند.در همین راستا، در دوره جنگ ۴۰ روزه اختیارات بیشتری برای مدیریت اقتصادی استان‌ها در نظر گرفته شد و موضوع تأمین مواد اولیه و استمرار فعالیت واحد‌های تولیدی مورد توجه قرار گرفت. اتحادیه تولید و صادرات نساجی و پوشاک نیز از تصمیماتی برای امکان عرضه مواد اولیه وارداتی و حمایت از استمرار فعالیت واحد‌های تولیدی خبر داده است.
از نگاه کارشناسان، حمایت از صنعت نساجی در دوران پساجنگ فقط به پرداخت تسهیلات محدود نمی‌شود. تسهیل تأمین مواد اولیه، کاهش موانع اداری، ثبات مقررات، حمایت از نیروی کار و فراهم کردن امکان بازگشت تقاضا از جمله اقداماتی است که می‌تواند به بازگشت تدریجی واحد‌های تولیدی به شرایط عادی کمک کند.
گزارش شاخص مدیران خرید خرداد ۱۴۰۵ نیز نشان داد اقتصاد ایران پس از شوک جنگ ۴۰ روزه به سمت ازسرگیری تدریجی فعالیت‌ها حرکت کرده، هرچند بخش‌هایی از اقتصاد همچنان در وضعیت انقباضی قرار داشته‌اند.
روایت صنعت نساجی تهران در جنگ ۴۰ روزه، در نهایت روایت کارگر، تولیدکننده و کارگاهی است که تلاش می‌کند در شرایط دشوار، چراغ تولید را روشن نگه دارد. جنگ می‌تواند مسیر عادی اقتصاد را مختل کند، اما بازگشت تولید به مدار فعالیت، نیازمند زنجیره‌ای از تصمیم‌های حمایتی و همراهی بخش خصوصی است؛ زنجیره‌ای که برای صنعت نساجی تهران، از تأمین مواد اولیه آغاز می‌شود و تا کارگاه، کارخانه، بازار و سفره کارگران ادامه پیدا می‌کند.
انتهای خبر/