وزیر دولت احمدی نژاد: هنگامی که قراردادهای تحمیلی به‌گونه‌ای روایت شوند که گویی تنها راه بقا، پذیرش تحمیل و تمکین بوده روحیه استقامت تحلیل می‌رود

به گزارش سردبیر پرس، کامران باقری لنکرانی، تحلیلگر مسائل سیاسی و وزیر بهداشت در دولت محمود احمدی نژاد، در صدوچهل‌ودومین نشست «جهاد تبیین» و بیست‌ودومین جلسه بررسی ابعاد مختلف جنگ رمضان، با تأکید بر اینکه تهدید جامعه تنها به فشار دشمن بیرونی محدود نمی‌شود، گفت: اگر زبان و فهم نخبگان یک جامعه، «هزینه» را محور و «وظیفه» را به حاشیه ببرد، آن جامعه با وجود برخورداری از منابع مادی، ظرفیت انسانی و توان دفاعی، از درون دچار فرسایش خواهد شد.
به روایت فارس، وی با بازخوانی آیات قرآن درباره مواجهه مؤمنان با شرایط سخت، اظهار کرد: مسئله اصلی در وضعیت‌های خطیر صرفاً میزان تهدید نیست؛ بلکه چگونگی فهم تهدید از سوی جامعه و زبانی که نخبگان برای تفسیر آن به کار می‌گیرند نیز در سرنوشت کشور نقش دارد.
باقری لنکرانی با اشاره به برخی روایت‌ها درباره شرایط کشور گفت: گزاره‌هایی مانند «جامعه کشش ندارد»، «مردم حاضر به هزینه نیستند»، «برای حفظ اصل کشور باید از آرمان‌ها موقتاً عقب نشست» و «هر اصرار بر مبانی، بحران‌زاست»، باید از منظر نتیجه و جهت‌گیری عملی بررسی شوند.
وی افزود: این گزاره‌ها همیشه باطل نیستند؛ اما اگر برآیند آنها تعلیق مستمر تکلیف و عادی‌سازی عقب‌نشینی باشد، می‌توانند اراده مقاومت را تضعیف کنند. مسئله، نادیده گرفتن مشکلات نیست؛ بلکه تبدیل آسیب‌پذیری‌ها به دستاویزی برای کنار گذاشتن مسئولیت است.
این تحلیلگر مسائل سیاسی، بازخوانی تحریف‌آمیز تاریخ را از دیگر عوامل آسیب‌زا برشمرد و تصریح کرد: هنگامی که قراردادهای تحمیلی یا شکست‌های تاریخی به‌گونه‌ای روایت شوند که گویی تنها راه عقلانی بقا، پذیرش تحمیل و تمکین بوده است، روحیه استقامت از درون تحلیل می‌رود.
به گفته وی، روایت تاریخی باید زمینه عبرت‌آموزی را فراهم کند؛ نه اینکه عقب‌نشینی در برابر فشار را به‌عنوان تنها انتخاب واقع‌بینانه به جامعه معرفی کند.
باقری لنکرانی با تبیین آیه «إِنَّ بُیُوتَنَا عَوْرَهٌ» از سوره احزاب گفت: قرآن در این آیه، رفتار گروهی را بیان می‌کند که آسیب‌پذیری خانه‌های خود را بهانه ترک میدان قرار می‌دادند؛ در حالی که هدف واقعی آنان، فرار از مسئولیت بود.
وی در عین حال تأکید کرد: «هر اشاره‌ای به ضعف داخلی، مصداق این آیه نیست. اگر چنین باشد، باب عقلانیت، تدبیر و نقد واقعی بسته می‌شود. قرآن را نباید برای تسویه‌حساب‌های سیاسی به میدان کشاند.»
این تحلیلگر مسائل سیاسی توضیح داد: برای بررسی چنین الگویی باید سه مؤلفه هم‌زمان وجود داشته باشد؛ بزرگ‌نمایی تهدید یا آسیب‌پذیری، تبدیل آن به بهانه تضعیف تکلیف و نداشتن افقی ایجابی برای اصلاح و استقامت.
وی افزود: آیات قرآن به ما منطق مواجهه با حوادث را می‌آموزند و نباید به‌آسانی آنها را به اشخاص یا جریان‌های سیاسی نسبت داد. شناخت ضعف‌های واقعی و تلاش برای اصلاح آنها، با استفاده از همان ضعف‌ها برای توجیه ترک مسئولیت متفاوت است.
باقری لنکرانی در ادامه، با اشاره به آیه «مَتَی نَصْرُ اللَّهِ» گفت: قرآن واقعیت فشار، رنج و تکان‌های شدید اجتماعی را انکار نمی‌کند. حتی پرسش از زمان رسیدن یاری خداوند، الزاماً نشانه انکار وعده الهی نیست و می‌تواند بیانگر شدت امتحان و سنگینی شرایط باشد.
وی اظهار کرد: سختی‌های بزرگ لزوماً به معنای خطای مسیر نیستند و جامعه نباید هر فشار و دشواری را فوراً به نشانه شکست یا بن‌بست ترجمه کند.این تحلیلگر مسائل سیاسی با اشاره به آیه «هَذَا مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ» افزود: مؤمنان در مواجهه با احزاب، سختی را بیرون از مسیر وعده الهی نمی‌دیدند. در این منطق، امتحان، استقامت و نصرت اجزای یک سنت پیوسته‌اند.وی تأکید کرد: قرآن از مؤمن نمی‌خواهد رنج را انکار کند؛ بلکه می‌خواهد آن را بی‌معنا نبیند. آسیب درونی زمانی شکل می‌گیرد که جامعه فشار را ببیند، اما پیوند آن با مسئولیت و افق آینده را از دست بدهد.
باقری لنکرانی با ارزیابی گفتارهایی که مقاومت را با مفاهیمی مانند بازدارندگی، خرید زمان، تبدیل پیروزی نظامی به پیروزی سیاسی و مدیریت هزینه توضیح می‌دهند، گفت: این رویکردها نکات مثبتی دارند؛ از جمله توجه به ابعاد گوناگون قدرت، پرهیز از دوگانه‌سازی ساده جنگ و مذاکره و تأکید بر انسجام اجتماعی و تاب‌آوری.
وی افزود: محدودیت زمانی ایجاد می‌شود که این مفاهیم به‌تنهایی مبنای تحلیل قرار گیرند و مقاومت صرفاً به محاسبه بازدارندگی تقلیل یابد. در چنین شرایطی، سختی فقط هزینه دیده می‌شود و قدرت، به‌جای آنکه ابزار اقامه حق باشد، به هدف تبدیل می‌شود.
باقری لنکرانی تصریح کرد: این نقد به معنای نفی تدبیر، عقلانیت یا استفاده هوشمندانه از ابزارهای قدرت نیست؛ بلکه هشدار درباره محصور شدن زبان نخبگان در توازن قوا و غفلت از مبانی معنایی مقاومت است.
این تحلیلگر مسائل سیاسی با اشاره به مسئله فلسطین گفت: تحلیل‌هایی که دفاع از مظلوم و مسئله فلسطین را موضوعاتی بیرونی و نامرتبط با سرنوشت ایران معرفی می‌کنند، از پیوند هویت اسلامی، امنیت ملی و عمق راهبردی منطقه‌ای غافل‌اند.
وی همچنین تغییر تدریجی هنجارهای فرهنگی و بی‌تفاوتی نسبت به شعائر را از دیگر زمینه‌های آسیب درونی دانست و اظهار کرد: هنگامی که جامعه نسبت به هویت و نمادهای ایمانی خود بی‌حس شود، در برابر فشار بیرونی نیز شکننده‌تر خواهد شد.
باقری لنکرانی با تأکید بر جایگاه رهبری در مواجهه با فشار خارجی و جنگ شناختی گفت: جامعه برای تنظیم نسبت میان تکلیف و مصلحت، صبر و اقدام، قدرت و حق و همچنین مقاومت و تدبیر، به کانون هدایت نیاز دارد.وی افزود: محوریت رهبری، جامعه را از گرفتار شدن در انفعال و عافیت‌طلبی یا هیجان‌زدگی و بی‌محاسبگی حفظ می‌کند و مانع سرگردانی میان روایت‌های صرفاً امنیتی، معیشتی یا شعاری می‌شود.ا
ین تحلیلگر مسائل سیاسی تأکید کرد: «وحدت کلمه حول محور رهبری، نه صرفاً یک توصیه سیاسی، بلکه ضرورتی تمدنی برای حفظ هویت، جهت و انسجام جامعه است.»
وی در پایان، حضور آگاهانه مردم را لازمه پایداری اجتماعی دانست و گفت: استقامت صرفاً با شعار و مدیریت رسمی پایدار نمی‌ماند؛ بلکه به حضور مؤمنانه و مبتنی بر معرفت نیاز دارد. باید ضعف‌ها را شناخت و اصلاح کرد، قدرت را در خدمت حق قرار داد و اجازه نداد دشواری‌ها به بهانه‌ای برای ترک مسئولیت تبدیل شوند.

۳۱۳۱